Ο ΜΑΡΑΝΤΟΝ. ΣΤΑΘΗΣ ΠΟΡΦΥΡΙΔΗΣ

-Πού πας, πού πας, νε Μάραντε, κι εμέν' ντ'ίναν αφήνεις;

-Αφήνω σίλια πρό'ατα και πεντακόσια αρνόπα.

Αφήνω 'σεν τον κρίαρον μ, τον χρυσοκωδωνάτεν.

Αφήνω 'σεν χρυσόν Σταυρόν, κι αργυροδαχτυλίδι.

Το δαχτυλίδ' πούλ'τσον και φα, και το σταυρόν προσκύνα.σκύνα.

Η ΜΕΡΜΗΓΚΑ-ΣΤΑΘΗΣ ΠΟΡΦΥΡΙΔΗΣ

Ένα συγκλονιστικό τραγούδι από τον Ακριτικό μας κύκλο που δείχνει διαχρονικά την αγριότητα του πολέμου. Οι εξισλαμισμοί στην Πόλη αφήνουν άδεια την αγκαλιά της μάνας. Ο πόνος της απώλειας μεταστρέφει το πράο και αγαπητικό του χαρακτήρα της σε δίψα αίματος. Αναλαμπή αυτοπροστασίας ή σκοτείνιασμα του νου, η μάνα γίνεται φονικό όπλο για να σωθεί έστω και το τελευταίο και μικρότερο των γεννημάτων της.